ประวัติศาสตร์คาราโอเกะ

การพัฒนาคาราโอเกะ
ในงานเต้นรำในปี 1960 มีวงดนตรีแบบดั้งเดิมที่จะมาพร้อมกับผู้คน ในช่วงเวลานี้มีการรูปแบบที่นักร้องใช้การร้องเพลงไปกับคนที่จะเต้น ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เพลงประกอบและเสียงร้องที่มีการแยกออกเป็นสองส่วนแยก
ช่วงปลายทศวรรษ 1960
หลังจากการถือกำเนิดของเทปบันทึกเสียงที่ด้านซ้าย (L) และขวา (R) เทปสเตอริโอสามารถบันทึกเสียงสองแหล่งหนึ่งคือเพลงประกอบและอื่น ๆ ที่เป็นแกนนำในการร้องเพลง ผู้คนสามารถใช้เทปนี้เพื่อเรียนรู้วิธีการร้องเพลงเพลงยอดนิยม เมื่อคนเรียนรู้ที่จะร้องเพลงนี้พวกเขาจะปิดช่องทางแกนนำและร้องเพลงในคนผ่านไมโครโฟน ชนิดของความบันเทิงที่นี่เป็นครั้งแรกกลายเป็นที่นิยมในประเทศญี่ปุ่น สายญี่ปุ่นคาราโอเกะบันเทิงเกมนี้ KARA หมายความว่า "ว่าง" ในภาษาญี่ปุ่นและ OKE เป็นตัวย่อของซิมโฟนีภาษาอังกฤษ ดังนั้นเกมคาราโอเกะถูกคิดค้นโดยชาวญี่ปุ่น
ชนิดของนี้ คาราโอเกะ เกมได้อย่างรวดเร็วกลายเป็นที่นิยมในประเทศญี่ปุ่นและก่อให้เกิดจำนวนมากของความวุ่นวายในสังคม ในบางบาร์, ร้านกาแฟและเต้นรำเจ้านายลาออกจากวงเดิมและนำมาใช้การตั้งค่าของอุปกรณ์เสียง นี้ไม่พอใจโดยจำนวนมากของวงดนตรีอะคูสติกไฟฟ้าที่ออกมาประท้วงให้กับอุตสาหกรรมบันเทิงและผู้ผลิตคาราโอเกะ แต่ในประเทศญี่ปุ่นซึ่งทำหน้าที่ตามกฎหมายทางเศรษฐกิจเหล่านี้จะไม่มีประโยชน์ วงดนตรีเหล่านี้ก็ไม่มีทางเลือกที่จะเปลี่ยนไปใช้การโฆษณาและละครโทรทัศน์ผลิต
ต้นปี 1970
หลังจากการปรากฏตัวของการบันทึกวิดีโอภาพถูกนำมาใช้ในการอธิบายความคิดทางศิลปะของเพลงกลายเป็นระบบที่ครอบคลุมศิลปะที่มีทั้งการได้ยินและการมองเห็นและมีการแจ้งคำบรรยาย (โดยใช้วิธีการของการจับเจ่าและการเปลี่ยนสีของเนื้อเพลง)
ช่วงปลายปี 1970
หลังจากการถือกำเนิดของเครื่องเล่นแผ่นดิสก์วิดีโอเลเซอร์ชนิดของอุปกรณ์นี้เป็นวงจรดิจิตอลเพื่อให้สัญญาณเสียงและสัญญาณวิดีโอจะดีขึ้นอย่างมากเมื่อเทียบกับเทปบันทึกเสียงและบันทึกวิดีโอ
เครื่องเล่นดีวีดีและดีวีดีที่โดดเด่นด้วยการตอบสนองที่กว้างความถี่เสียงต่ำและการบิดเบือนต่ำเพื่อให้ทั้งเสียงและวิดีโอได้ถึงระดับมืออาชีพ
ช่วงปลายทศวรรษ 1980
เพลงและการเต้นรำห้องโถงปรากฏเฉพาะในประเทศจีน คาราโอเกะ บุกเข้าไปในประเทศจีนปลาย แต่ก็มีการพัฒนาอย่างรวดเร็ว ในปี 1988 ซึ่งเป็นเพลงและการเต้นรำที่ห้องโถงปรากฏในกรุงปักกิ่ง ในขณะที่บางร้านอาหาร, ร้านอาหารและร้านอาหารที่จัดธุรกิจในระหว่างวันและในช่วงเย็นกลุ่มมืออาชีพศิลปะวงดนตรี, ลำโพงและนักร้องรับเชิญให้ไปร้องเพลงให้แขกของพวกเขา ในปี 1989 คาราโอเกะ เต้นรำห้องโถงปรากฏในกรุงปักกิ่งซึ่งขยายตัวถึง 100 ในปี 1990, 200 ในปี 1991 และ 400 ในปี 1992 โดยปี 1993 มันก็เพิ่มขึ้นเป็น 600 โดยปี 1994 มี 800 คาราโอเกะ ห้องโถงเต้นรำห้องคาราโอเกะและห้องโถงมัลติฟังก์ชั่น นอกเหนือจากการร้องเพลงและเต้นรำห้องโถงของหน่วยงานต่างๆและระบบมีมากกว่าหนึ่งพันคนในกรุงปักกิ่ง
คาราโอเกะ ห้องพักส่วนตัวที่เกิดขึ้นในประเทศญี่ปุ่น ในประเทศญี่ปุ่นบางคนวัยกลางคนและผู้สูงอายุพลาดช่วงเวลาที่ดีของเยาวชนของพวกเขา โดยการร้องเพลงเพลงเก่าพวกเขาสามารถผ่อนคลายความรู้สึกคิดถึงพวกเขา แต่ก็ไม่สะดวกที่จะร้องเพลงต่อหน้าทุกคน เล็ก คาราโอเกะ กล่องที่เปิดมาเป็นพิเศษสำหรับพวกเขาที่จะทำให้มันเป็นที่ที่พวกเขาต้องการ . รูปแบบนี้ได้อย่างรวดเร็วกลายเป็นที่นิยมในประเทศญี่ปุ่นและเริ่มที่จะได้รับการแนะนำให้รู้จักกับประเทศจีนในปี 1991 แต่ในประเทศจีนเป็นส่วนใหญ่ในรูปแบบของห้องพักส่วนตัว
ในปี 1992 บางเต้นรำถูกติดตั้งด้วยระบบกล้อง คุณสามารถใช้เครื่องแก้ไขที่จะนำภาพการร้องเพลงของคุณเองบนหน้าจอ นอกจากนี้ยังสามารถฉายบนตำแหน่งต่าง ๆ บนหน้าจอ เพลงและการเต้นรำหลายห้องโถงในกรุงปักกิ่งสามารถแปลงเพลงร้องโดยผู้เข้าพักลงในเทปเสียงและวิดีโอเทปและให้พวกเขาที่จะเป็นนักร้อง
ปี 2008
ประเทศจีนมีการผลิตเครื่องเล็กที่สุดในโลกแบบพกพาคาราโอเกะโซนาต้าพายซึ่งมีขนาดเล็กกว่าของญี่ปุ่น“Hi-Kara” เครื่องคาราโอเกะเล็กที่สุดในโลกแบบพกพาสำหรับเด็ก Liangepai เป็นร้องเพลงสินค้าดิจิตอลแบบพกพาที่รวมฟังก์ชั่นหลายอย่างเช่นการฟังเพลง, ดูหนัง, ร้องเพลง, การฝึกซ้อมเพลงเพลงเรียนรู้และการถ่ายภาพ กับการพัฒนาและความก้าวหน้าของสังคมก็ไม่จำเป็นอีกต่อไปที่จะเต้นรำห้องโถงและห้องพักส่วนตัวสำหรับ KTV คาราโอเกะ. เพลงรักสามารถบรรลุผลของ คาราโอเกะ ทุกที่ทุกเวลา. บางทีหลายคนยังไม่เข้าใจแบรนด์นี้สินค้า K เพลงใหม่ (วิธี) เพื่อเป็นที่นิยมยังไม่สมบูรณ์มากและมันจะถูก จำกัด อยู่เพียงใน Pearl River Delta ในมณฑลกวางตุ้งครั้งเป็นอยู่